Jak informuje Onet.pl, liczba przestępstw popełnianych przez cudzoziemców w Polsce rośnie – i to w tempie, którego nie da się już ignorować. Najnowsze dane policyjne pokazują wyraźny trend wzrostowy, który zaczyna przyciągać uwagę opinii publicznej nie tylko ze względu na same liczby, ale także na możliwe konsekwencje w przyszłości. To wciąż niewielki wycinek całej przestępczości, ale wielu obserwatorów zwraca uwagę, że podobnie zaczynały się procesy w krajach Europy Zachodniej – od niewielkich procentów, które z czasem zaczęły rosnąć i wpływać na debatę publiczną oraz politykę bezpieczeństwa.
Coraz więcej spraw, coraz więcej pytań
Z policyjnych statystyk wynika, że liczba cudzoziemców mających konflikt z prawem systematycznie rośnie. W 2025 roku było to już ponad 17,5 tysiąca osób podejrzanych o przestępstwa. To więcej niż rok wcześniej i więcej niż jeszcze kilka lat temu, co wskazuje na trwałą tendencję, a nie jednorazowe odchylenie.
Tego typu dane naturalnie rodzą pytania – nie tylko o bieżącą sytuację, ale też o to, jak może ona wyglądać za kilka lat. Sceptycy wobec polityki migracyjnej podkreślają, że ignorowanie wczesnych sygnałów bywa kosztowne. Wskazują przy tym na doświadczenia państw zachodnich, gdzie początkowo bagatelizowane zjawiska z czasem stały się poważnym wyzwaniem społecznym i politycznym. Jednocześnie warto zaznaczyć, że sama liczba przestępstw nie mówi wszystkiego – istotne są także ich dynamika i kontekst, które wymagają spokojnej, rzeczowej analizy, a nie wyłącznie emocjonalnych reakcji.
Kto trafia na policyjne statystyki najczęściej?
Największą grupę cudzoziemców podejrzewanych o przestępstwa stanowią obywatele Ukrainy, co jest bezpośrednio związane z tym, że są oni najliczniejszą społecznością migrantów w Polsce. W dalszej kolejności pojawiają się m.in. obywatele Gruzji i Białorusi.
Z jednej strony można to tłumaczyć prostą zależnością – im większa grupa, tym większa liczba zdarzeń odnotowanych w statystykach. Z drugiej jednak strony pojawiają się głosy, że sama struktura liczebna nie powinna automatycznie uspokajać. Krytycy zwracają uwagę, że kluczowe jest monitorowanie proporcji oraz trendów w czasie, bo to one pokazują, czy problem pozostaje stabilny, czy zaczyna się pogłębiać. W wielu krajach zachodnich przez lata tłumaczono podobne dane wyłącznie strukturą demograficzną, zanim zaczęto dostrzegać, że potrzebne są bardziej zdecydowane działania integracyjne i prewencyjne. W Polsce ta dyskusja dopiero się zaczyna.
Za co najczęściej łamią prawo?
Najczęstsze przewinienia cudzoziemców nie odbiegają znacząco od tych, które pojawiają się w ogólnych statystykach przestępczości. Chodzi przede wszystkim o jazdę pod wpływem alkoholu, kradzieże oraz różnego rodzaju oszustwa,
To może uspokajać, bo nie mamy do czynienia z dominacją najcięższych przestępstw. Z drugiej jednak strony sceptycy podkreślają, że właśnie takie „codzienne” naruszenia prawa są najbardziej odczuwalne społecznie. To one wpływają na poczucie bezpieczeństwa zwykłych ludzi – w sklepach, na drogach czy w przestrzeni publicznej. W doświadczeniu części państw Europy Zachodniej to właśnie drobna przestępczość była pierwszym sygnałem narastających problemów, zanim pojawiły się poważniejsze napięcia społeczne. Dlatego pojawiają się opinie, że lekceważenie takich zjawisk na wczesnym etapie może prowadzić do trudniejszych wyzwań w przyszłości.
Ważny szczegół, który zmienia obraz
Mimo rosnących liczb cudzoziemcy odpowiadają za około 3–5 procent wszystkich przestępstw w Polsce. To oznacza, że zdecydowana większość przestępstw nadal jest dziełem obywateli Polski.
Ten fakt jest często przywoływany jako argument tonujący debatę. I słusznie – bo pokazuje rzeczywistą skalę zjawiska. Jednocześnie pojawia się bardziej ostrożne podejście, które wskazuje, że procentowy udział to tylko jeden z elementów układanki. Liczy się także tempo wzrostu i koncentracja problemu w określonych miejscach lub grupach. W wielu krajach zachodnich przez długi czas powoływano się właśnie na niski procentowy udział migrantów w przestępczości, zanim okazało się, że lokalnie problem jest znacznie bardziej odczuwalny. Dlatego część komentatorów postuluje, by Polska uczyła się na cudzych doświadczeniach i reagowała wcześniej, zamiast później.
Obraz bardziej złożony niż nagłówki
Całość danych pokazuje obraz, który nie jest ani jednoznacznie alarmujący, ani całkowicie uspokajający. Z jednej strony mamy wzrost liczby przestępstw i realny trend, z drugiej – wciąż stosunkowo niewielki udział w ogólnej przestępczości.
To sprawia, że temat łatwo wpada w skrajności: od bagatelizowania po przesadne dramatyzowanie. Tymczasem rozsądne podejście wydaje się leżeć pośrodku. Coraz częściej pojawia się opinia, że Polska stoi dziś przed wyborem – czy potraktuje te dane jako wczesne ostrzeżenie i zacznie działać prewencyjnie, czy też uzna je za nieistotne, ryzykując powtórzenie scenariuszy znanych z części krajów Europy Zachodniej. Wnioski nie są oczywiste, ale jedno wydaje się pewne: temat będzie wracał i wymagał coraz bardziej poważnej, opartej na faktach debaty.
/greg/
Za:Onet.pl
Foto: Youtube.com/zrzut